Sen o Niemenie – recenzja filmu Sen o Warszawie

magowski sen o warszawie dokument

Film dokumentalny Sen o Warszawie w reżyserii Krzysztofa Magowskiego stawia sobie za cel przybliżenie widzom życia i twórczości jednego z najwybitniejszych artystów polskiej sceny muzycznej – Czesława Niemena. Czy to się udało?

Film promowany był pod hasłem „Pierwszy pełnometrażowy film o Czesławie Niemienie”, jednak przedstawienie burzliwych losów artysty spokojnie mogłoby trwać dłużej niż sto minut samego Snu o Warszawie.

Przedstawiona historia Niemena rozwija się chronologicznie, począwszy od dzieciństwa spędzonego na Białorusi, przez lata młodości spędzone w Trójmieście i zdobywanie popularności w Niebiesko-Czarnych, aż po wzloty i upadki w jego karierze solowej i przedwczesną śmierć w wyniku choroby. Towarzyszą temu wspomnienia bliskiej rodziny, przyjaciół, współpracowników i pierwszych naocznych świadków jego kariery z retrospekcjami inscenizującymi dzieciństwo piosenkarza na Białorusi, fragmentami wywiadów z samym artystą oraz zachowanymi materiałami archiwalnymi z koncertów (należy tu pamiętać o problemach Niemena z ówczesną cenzurą).

sen o warszawie krzysztof magowski czeslaw niemen dokument

Film jest dla osób, które słabo znają Niemena i jego twórczość, jego fani raczej nie znajdą tu nic nowego lub informacji, o których by mogli nie wiedzieć. To typowy pomnik dokumentujący życie i twórczość artysty, lecz brakuje w nim tak zwanych smaczków i ciekawostek, które mogłoby przyciągnąć uwagę „niemenologów”. Choć w filmie wykorzystano wiele wspomnień przyjaciół i rodziny Niemena, to wydaje się, że można było sięgnąć po jeszcze więcej archiwalnych fragmentów i kontaktów. W kręceniu filmu udziału nie wzięły Małgorzata Niemen i córki z drugiego małżeństwa. Niestety, także udział ojca polskiej muzyki rockowej, Franciszka Walickiego, z powodu choroby ograniczył się tylko do jednej wypowiedzi, a szkoda, bo miał on duży wpływ na początkowy okres kariery Niemena i jego opowieści mogłyby znacznie wzbogacić film.

Dokument Sen o Warszawie jest filmem dobrym, choć nie do końca uzasadnione jest użycie inscenizowanych retrospekcji z dzieciństwa artysty, które tak naprawdę są tylko tłem do opowiadanych przez rodzinę anegdot i nie stanowią wartości dodanej. W trakcie oglądania filmu denerwuje także rola narratora, którą reżyser powierzył dziennikarzowi muzycznemu Romanowi Rogowieckiemu. Wypadło to mało naturalnie i słuchając tych opowieści, ma się uczucie, że wszystko czytane jest z kartki, a nie autentycznie wspominane.

czesław niemen, krzysztof magowski, sen o warszawie, dokument

Szkoda również, że Magowski poświęcił tak mało miejsca na przedstawienie losów Czesława Niemena od lat dziewięćdziesiątych aż do czasu jego śmierci. Odnoszę także wrażenie, że praktycznie od połowy filmu autor skupił się przede wszystkim na ukazaniu antysystemowości Niemena i krzywd, które doznawał ze strony aparatu państwa. O ile jest to ważny element w jego twórczości, to oglądaniu filmu towarzyszy nieodparte wrażenie, że Niemena próbowano przedstawić tylko w pozytywnym świetle zarówno jako artystę, jak i człowieka.

Sen o Warszawie jest rodzajem filmowej laurki wystawionej przez Magowskiego Czesławowi Niemenowi. Jednak pomimo swojej jednostronności w ocenie artysty, film potrafi zaciekawić, momentami wzruszyć, a przede wszystkim przypomnieć postać jednego z największych i najważniejszych artystów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Warto obejrzeć.

Michał Adamski

Niepoprawny pesymista, miłośnik wodnej fauny i gramatyczny nazista. Fanatyk filmów Sergio Leone, spaghetti westernów i ogólnie pojętego kina exploitation. Lubi nowe technologie, tenis, football amerykański oraz uwielbia poświęcać wolny czas na gry komputerowe, a w szczególności te, które już przekroczyły wiek pełnoletności.

Zobacz również: